شعر فارسی آیات غمزه

اندکی بیشتر شکسته نوشت

سید مهدی موسوی — Sun, 23 Nov 2025 15:14:00 GMT

خواست قدری شکسته بنویسد
به خودش گفت با چه ترکیبی
در همین لحظه چشم او برخورد
روی میزش به سرخی سیبی

پس قلم را گرفت در دستش
با نم اشک خود به او رو زد
نام‌هایی نوشت و با آن‌ها
به بَر و روی سیب پهلو زد

از محمد شروع کرد و نوشت
با تمام وجود خویش؛ ولی
چند سالی بر او گذشت انگار
از محمد رسید تا به علی

پس از آن خواست با نوک قلمش
لام‌ این نام رو دو نیمه کند
خوشنویس جوان ولی ترسید
قلمش را به‌ خون ضمیمه کند

بعد از آن بی‌هوا نوشت: حسن
حُسن او را چه بی‌مثال کشید
حرف «سین» را گرفت و با قلمش
تا به سر حدّ اعتدال کشید

دل به دریا زد و‌ نوشت حسین
به خودش جرأت مداخله داد
بین «حاء» حسین و «سین» حسین
او که خطاط بود فاصله داد

با محمد، علی، حسن و حسین
نقش زد روی صفحه دایره‌ای
صفحه مجموعه‌ای نفیس شد و
شد مبدّل به درّ نادره‌ای

جای نامی میان دایره ماند
زد و این بار چشم بسته نوشت
یا علی گفت و نام فاطمه را
اندکی بیشتر شکسته نوشت

حال پرواز تو روشنگر این اقلیم است

سید مهدی موسوی — Sun, 02 Jun 2024 00:32:00 GMT

دل که یکپارچه امّید و سراسر بیم است
منجنیقی ست که گهواره ی ابراهیم است

"زندگی" عطر خوشی بود که از شیشه پرید
شاهدم آن گل سرخی ست که در تقویم است

"آه" ما، "ماه" شد از حلقه‌ی انگشتر تو
پرتو حادثه تفسیر همین یک میم است

بال پرواز تو در آتش اگر سوخت، چه باک!
حال پرواز تو روشنگر این اقلیم است

یادگار تو در آغوش مِه و جنگل و کوه
بالگردی ست که اعلامیه ی ترحیم است

عمر تو پیشکش حضرت سلطان شد و حال
شعر ما یکسره تقدیم به این" تقدیم" است

رسول اکرم زیبایی است چشمانت

سید مهدی موسوی — Sat, 18 Feb 2023 02:07:00 GMT

تو آمدی و بهشت برین مکه شدی
امان آمنه بودی امین مکه شدی

گل از جمال تو الهام شاعرانه گرفت
محمدی شد و نام تو را بهانه گرفت

گلاب، عطر تنت را به چشم می‌ساید
شمیمِ پیرهنت را به چشم می‌ساید

چه عطر دامنه‌داری چه شوق لبریزی
عجب ادامۀ زیبا و حیرت‌انگیزی

بهار و چشمه و باران و رود می‌دانند
که تربیت‌شدگان کدام دامانند

اگر تو لب بگشایی کلام تو خیر است
سکوت تو پر پرواز منطق‌الطیر است

اگر تو لب بگشایی به لهجۀ دلخواه
لب مبارک تو می‌شود «کلام الله»

لب تو گرم نماز است و گرم ابراز است
دو مصرعی‌ست که سرمشق گلشن راز است

شناسنامۀ تابندگی‌ست پیشانیت
اگر مجال دهد طرۀ پریشانیت

تبسم تو به ما حس و حال می‌بخشد
عواطف بشری را کمال می‌بخشد

به خندۀ تو بهشت برین، بدهکار است
به خاک پای تو کل زمین بدهکار است

به سینِ سروری تو قسم که فصل بهار
به تو نه هفت که هفتاد سین بدهکار است

خدا به خلقتش احسنت گفته اما باز
به خُلق و خوی تو صد آفرین بدهکار است

چه کرده‌ای که سلیمان به اسم اعظم تو
نه یک نگین که هزاران نگین بدهکار است

بگو بگو که به پیراهنت جناب کلیم
چقدر معجزه در آستین بدهکار است

همیشه سایه به خورشید متکی بوده
دم مسیح به تو اینچنین بدهکار است

به جبرئیل، امین گفته می‌شود به تو نیز
به این مقایسه روح الامین بدهکار است

تو با امانت خود از همه طلب داری
جهان چقدر به تو بعد از این بدهکار است

قسم به شانه، زمانی که شانه می‌کردی
دو سوی مویت را رودخانه می‌کردی

دو رودخانه موّاج تا ابد جاری!
که دیده رحمت جاری به این سزاواری؟

قسم به نور! تماشایی است چشمانت
رسول اکرم زیبایی است چشمانت

بهشت از لب حوض تو چون وضو کرده‌ست
برای خویش چنین کسب آبرو کرده‌ست

اذان چه خوب ادا کرده است دِینش را
همین که گفته کنارت شهادتینش را

از آسمان خدا یاکریم می‌بارد
به برکت تو «الف، لام، میم» می‌بارد

بهار آمده با اقتباس از رویت
نسیم ترجمه فارسی‌ست از مویت

تویی مُشَبَّه و در شأن تو شبیهی نیست
مُشَبّه‌ٌبِه تشبیه‌های ما فانی‌ست

ز شرم در تب و تاب هلاک می‌افتند
تمام وَجهِ شَبَه‌ها به خاک می‌افتند

گل محمدی ما که سرخوش از یاسی
چقدر روی گل یاس خویش حساسی

عجب گلی و عجب طینت معطره‌ای
چه یاس طاهره‌ای داری و مطهره‌ای

حکایت تو و مولا علی و ریحانه
جناس تام پروانه است و پروانه

رسانده دست تو بحرین را به یَلتَقِیان
چنان که ماحصلش گشته لؤلؤ و مرجان

تمام عالم و آدم پر است از حَسَنات
به برکت گل رویت به برکت صلوات

چهار دسته گُلش را به پنج تن بخشید

سید مهدی موسوی — Tue, 26 Jan 2021 09:43:00 GMT

فدای حُسن دل‌انگیز باغبان شده بود
بهار، با همه سرسبزی‌اش خزان شده بود

چهار دسته گُلش را به پنج تن بخشید
مقیمِ خاکِ درش، هفت آسمان شده بود

چه سربلند و سرافراز امتحان پس داد
برای عرض ادب، سخت امتحان شده بود

به عشق «شیر خدا» از یل دلاور خود
گذشت اگر چه در این راه نیمه‌جان شده بود

چه امتحان بزرگی! که در رثای حسین
-و نه به خاطر فرزند- روضه‌خوان شده بود

اگر چه پیر شد از داغِ بی‌امان، اما
به پشتوانهٔ زینب دلش جوان شده بود

فدای «اُمّ اَبیها» شدن علامت داشت
به این سبب قد «اُمّ البنین» کمان شده بود

سفرنامه با صاد

سید مهدی موسوی — Wed, 24 Oct 2018 19:37:00 GMT

پل، بهانه‌ای معلّق است
تا به اتّفاق هم از آن گذر کنیم
راه، پیش روست
تا من و تو بیشتر سفر کنیم
کوله‌پشتی من و تو در سفر پر از بهانه‌های عاشقانه است
انتخاب ما در این مسیر، پابرهنگی‌ست
ریگ‌های ناله‌خیز و خارهای تند و تیز
ردّ پای سرخ را به ارمغان می‌آورند
این‌چنین ادامه‌دادنی
خون‌بهای رفتن است!
زخم‌های ساده‌ای از این قبیل
وصله‌ی تن است!
پس ادامه می‌دهیم:
می‌رویم و می رویم
تا حقیقت مسیر برملا شود
کم، درنگ می‌کنیم
تا گلیمِ زبر جاده، نخ‌نما شود
ردّ پای سرخ‌مان
تار و پودِ فرش قرمزی شده که دستباف نیست
دار قالیِ مسافرانِ این دیار
لَنگِ نقشه و نخ و کلاف نیست
نقشه‌های دیگران اگر کشیدنی‌ست
نقشه‌های ما چشیدنی‌ست
طبق نقشه پیش می‌رویم:
راه، پیش روست
در سفر«صدای پای آب» هست
در کنار جاده، قوتِ راه هست
ـ گریه‌های شوقِ گاه‌گاه هست!ـ
می‌چشیم و می‌رویم...
ناگهان درنگ می‌کنیم
دشت‌های این حوالی آشناست
«خاطرات» نیمه‌جان، دوباره زنده می‌شوند:
ـ (واژه‌های شعر، سوی رودخانه‌ای گسیل می‌شود/ بحر شعر نو طویل می‌شود) تشنگی امان نمی‌دهد/ مشک‌های بغض‌کرده خالی‌اند/ جنگ‌ نابرابر و حماسه‌ای بزرگ.../ چند شیر و گلّه‌گلّه گرگ.../ تیغ‌های آخته/ خیمه‌های سوخته/ نیزه‌های خودفروخته/ کاروان خسته‌ی شتر/ در حصار وحشیان نان به نرخ روز خور!/ کاروان صبح زود، در مسیر شام/ با هزار ندبه و پیام ـ
دشت‌های این حوالی آشناست
سرزمین پیش رو، حیاط‌خلوتِ خداست
ما رسیده‌ایم...
این زمینِ کربلاست!
از چهل مقام و منزلی که راه آمدیم
چلّه‌چلّه اشک ریختیم
ردّ پا شدیم، نقطه‌چین شدیم...
مثل فرش قرمزی که بافتیم
لایق غبار«اربعین» شدیم!

این دل اگر کم است بگو سر بیاورم

سید مهدی موسوی — Sun, 09 Aug 2015 07:57:00 GMT

این دل اگر کم است بگو سر بیاورم

یا امر کن که یک دل دیگر بیاورم

خیلی خلاصه عرض کنم: دوست دارمت!

دیگر نشد عبارت بهتر بیاورم

از هم فرو مپاش، برای بنای تو

باید بلور و چینی و مرمر بیاورم

بر عرشه ی سرودن شعری برای تو

من با کدام قافیه، لنگر بیاورم

وقتش رسیده این غزل نیمه‌ سوز را

از کوره‌ های خود‌خوری ‌ام در بیاورم

بیا که تازه کنی داغ ارغوان ها را

سید مهدی موسوی — Sun, 11 Jan 2015 07:00:00 GMT

بیا که تازه کنی داغ ارغوان ها را

عوض کنی تو مگر مزه ی دهان ها را

قیام کردی و خواندم "شهادتین"ام را

اقامه ات به کجا می کشد اذان ها را

به مهر و قهر تو راضی شدم، چنان که دلم

ضمیمه کرده به الغوث، الأمان ها را

تویی که حاصل ضرب تمام اعدادی

به حداکثر خود می بری توان ها را

در این معامله، سنگی تو و من آینه ام

چه سود دارد اگر رو کنم زیان ها را

تو زود رفتی و باران گرفت، می گویند:

شکسته است کسی بغض ناودان ها را

گذشت و آینه را غرقِ در غبار گذاشت

سید مهدی موسوی — Thu, 20 Nov 2014 04:31:00 GMT

گذشت و آینه را غرقِ در غبار گذاشت

نسیم، نام تو را «رسم روزگار» گذاشت

نسیم، با تو که از سرنوشت لبریزی

گذشت و خاطره ها را به یادگار گذاشت

بهانه کرد که قلب مرا نشانه رود

اگرچه بر سر من سیب آبدار گذاشت

هدف گرفت و جگر را به جای قلب نواخت

جهت عوض شد و منّت، سرِ انار گذاشت

بهار عمر به پایان رسید و دست خزان

به راحتی گل پژمرده را کنار گذاشت

قطارِ رفته ی تقدیر، بر نمی گردد

زمانه دود شد و ردّی از قطار گذاشت

کوچه و بازار را گشتم ولی پیدا نشد

سید مهدی موسوی — Tue, 02 Sep 2014 04:28:00 GMT

عالم پندار را گشتم ولی پیدا نشد

کوچه و بازار را گشتم ولی پیدا نشد

خوانده ام دیوان شمس و خواجه را دیوانه وار

«مخزن الاسرار» را گشتم ولی پیدا نشد

در پی یک شمه از عطر خوشش ، چندین مشام

طبله ی عطار را گشتم ولی پیدا نشد

دمخورم با «گلشن راز» و «فصوص» اما دریغ!

خط به خط «اسفار» را گشتم ولی پیدا نشد

سالها یک دست بر تسبیح و دستی بر چراغ

شهر استغفار را گشتم ولی پیدا نشد

با خودم گفتم که من هم آدمم! پس او کجاست؟

باغ و گندمزار را گشتم ولی پیدا نشد

من، خودم آن حلقه ی مفقوده بودم ، بعد از آن

نقطه ی پرگار را گشتم ولی پیدا نشد

خدا کند که به دست نسیم نامه دهی

سید مهدی موسوی — Tue, 19 Aug 2014 03:33:00 GMT

خدا کند که به دست نسیم نامه دهی

به نامه های صمیمانه ات ادامه دهی

برای اینکه بدانند قدر اشک تو را

بر آن شدی که به باران شناسنامه دهی

بهای موی بلندت نوازش است و سزاست

به نیت صله، تابی به این چکامه دهی

در آستانه ی بازار مصر می ارزد

که جام لب زده را در ازای جامه دهی

بساط عیش و جنون پهن می شود تو اگر

به پنج گانه ی دل وعده ی اقامه دهی

تأثیر چشمهای تو بیش از حد است، نیست؟

سید مهدی موسوی — Wed, 30 Jul 2014 02:13:00 GMT

تأثیر چشمهای تو بیش از حد است، نیست؟

اینقدرها زیاده روی هم بد است، نیست؟

با پلك های زلزله خیزت قبول كن

از بین رفتنِ همه صد درصد است، نیست؟

هر كس كه كوله بار دلش غیر یاد توست

در امتحان خانه به دوشی رد است، نیست؟

زیبا شدن که حاصل بهبود نسل هاست

در خانواده ی تو جد اندر جد است، نیست؟

من با تو زوج می شوم و فرد می شوم

یک جمع دوستانه خودش مفرد است، نیست؟

مگر کتاب خدا آیه ی عذاب ندارد؟

سید مهدی موسوی — Fri, 07 Mar 2014 20:56:00 GMT

چه شد که یاس من آشفته است و تاب ندارد؟

سؤال بحث برانگیز من جواب ندارد

چقدر دور خود از درد و آه و ناله بپیچد

گل بهاری من تاب پیچ و تاب ندارد

چه رفته بر سر او این چه اتفاق غریبی ست

که قرص صورت او طاقت نقاب ندارد

جهان شب زده در خواب غفلت است به هر حال

چرا که درک درستی از آفتاب ندارد

اگر بخواهد و نفرین کند چه جای تعجب؟

مگر کتاب خدا آیه ی عذاب ندارد؟

من به بغض خود سفارش کرده بودم نشکند

سید مهدی موسوی — Wed, 12 Feb 2014 18:36:00 GMT

دل شبیه قایقی کوچک به دنبال تو بود
از همان اول دل بی طاقتم مال تو بود
ترس از امواج دریا در دل من جا نداشت
ساحل آرامشم باریکه ی شال تو بود
ای بهار سبز! دنیایی دعاگوی تو شد
راز حوّل حالنا در أحسن الحال تو بود
هفت قرنِ پیش در شیراز و در "طرف چمن"
خواجه ی شیراز حتی تشنه ی فال تو بود
جمعه ها و ماه ها و سال ها مجنون شدند
این حکایت در غیاب چندصد سال تو بود
من به بغض خود سفارش کرده بودم نشکند
سینه ام آتش فشان نیمه فعال تو بود

بغض خود را خورد و با لبخند ما را ترک کرد

سید مهدی موسوی — Tue, 04 Feb 2014 14:12:00 GMT

رهگذر چیزی درِ گوش شقایق گفت و رفت

خواب او را در کمال سادگی آشفت و رفت

رهگذر مثل نسیمی آمد و از کوچه باغ

برگ های زرد را با خاکساری رُفت و رفت

بغض خود را خورد و با لبخند ما را ترک کرد

غنچه های آرزویش باز هم نشکفت و رفت

یک سرِ سوزن به غیر از دوستی حرفی نزد

یک دهن عرض ارادت از کسی نشنفت و رفت

حرف هایش را صدف ها پشت گوش انداختند

رهگذر چیزی در کوش شقایق گفت و رفت

قدر لب تر کردنی محتاج ناپرهیزی ام

سید مهدی موسوی — Thu, 30 Jan 2014 15:32:00 GMT

بوسه ای شاید بکاهد از ملال انگیزی ام

قدر لب تر کردنی محتاج ناپرهیزی ام

در ترازوی عمل، ملای رومی نیستم

شمس دارد می گریزد از منِ تبریزی ام

برگ زردی از خزان جامانده ام در باغ تو

بین این سرسبزها یک وصله ی پاییزی ام

زردم اما پایبند سرخیِ آن گونه ات

بوم من باشی اگر، استاد رنگ آمیزی ام

من چه هستم؟ نوشدارو؟ شوکران؟ یا این که نه

آبِ آن ظرفی که روزی پشت پا می ریزی ام؟

مثل باران بهاری دشت را سیراب کن

سید مهدی موسوی — Sun, 19 Jan 2014 17:54:00 GMT

این که با من بر سر پیمان نباشی ساده است

راستی این روزها دشمن تراشی ساده است

زرق و برق زندگی "دلبستکی" دارد ولی

دل بریدن از تمام این حواشی ساده است

مثل باران بهاری دشت را سیراب کن

روی چندین گل، وگرنه، آب پاشی ساده است

ماه را در حوض نه، در آسمان تعقیب کن

جستجوی ماه روی چند کاشی ساده است

امتحان عشق نزد اهل دل، سخت است سخت

سوختن در ذهن آدم های ناشی ساده است

به طبیبی که به بیمار خودش محتاج است

سید مهدی موسوی — Fri, 03 Jan 2014 07:02:00 GMT

از مریضی که دلش در خطر تاراج است
به طبیبی که به بیمار خودش محتاج است

نامه از من به تو ای دوست که دشمن شده ای!
کاتب نامه به "شبلی" نکند "حلاج" است:

السّلام ای که به من سنگ زدی، طعنه زدی
چوبه ی دار من آغاز شب معراج است

آب و آتش به هم آمیخته در نامه ی من
کاغذ نامه برافروخته و مواج است

هر چه را او بپسندد به سر خوبش بنه!
بندگی در گرو داشتن این تاج است

عمر، یک دایره ی فرضی و سرگردان بود
هر که از دایره بیرون نرود اخراج است

نور می خواهم که هستی؛ خاک می خواهم که هست

سید مهدی موسوی — Fri, 03 Jan 2014 06:47:00 GMT

تا برویم ریشه ای چون تاک می خواهم که هست
نور می خواهم که هستی؛ خاک می خواهم که هست

قصد قربت کرده ام چون در طریق دوستی
اجتناب از نیت ناپاک می خواهم که هست

یک بیابان تشنگی می خواهم و شوق و جنون
قدر لب تر کردنی ادراک می خواهم که هست

سینه ای مشروح می خواهم: "ألم نشرح لکَ..."
سوره ای مانند "اعطیناک" می خواهم که هست

خاطری آشفته یا آسوده! -فرقی می کند؟-
ناله ای محزون، دلی صدچاک می خواهم که هست

جانماز و مهر و قرآن و دلِ سیری قنوت
سجده بر سجاده ای نمناک می خواهم که هست

خلوتی دارم که در آن با کمی راز و نیاز
ربنا در ربنا پژواک می خواهم که هست

پس چرا این قدر دور افتاده ام از اصل خویش؟
فرصت پرواز تا افلاک می خواهم که هست

چـــه اتفــــاق عجیبــــی ست عاشقــــی ! ناگاه ...

سید مهدی موسوی — Wed, 06 Feb 2013 08:20:00 GMT

به رســـم بوســـه چنان مست کــن مرا روزی

که فوت کوزه گـــــری را به (مــی ) بیاموزی

چـــه اتفــــاق عجیبــــی ست عاشقــــی ! ناگاه

به خود می آیی و حس می کنی که می سوزی

به هر دری بزن ای اشک تا در این صحــــرا

بـــــــرای روز مبـــــادا نَمــــی ، بینــــدوزی ..

چقـــــدر بی تو زمین خورده ام ! به قامـت من

حریــــر تربـــت خود را چه وقت می دوزی ؟

تو آفتابــــــی و ایـــن از بزرگـــــواری توســت

که شعـــله شعــــله دل ذره را بــیــفـــــروزی ...

حلقه ی میم مگو بر گردنم افتاده است

سید مهدی موسوی — Wed, 16 Jan 2013 13:52:00 GMT

رد پای خارها روی تنم افتاده است
از نفس چندی ست پای رفتنم افتاده است

آه دور افتاده ام چندین یمن از عطر تو
وانگهی دیوار چین در دامنم افتاده است

راز هست و فرصت ابراز منصورانه نیست
حلقه ی میم مگو بر گردنم افتاده است

تا ببینم صورت ماه تو را از قعر چاه
ذکر یوسف از لب پیراهنم افتاده است

کوزه ی قسمت به دنبال غمت از دوش من
پیش تر از اینکه آن را بشکنم افتاده است

قصد کردم که از او دل بکنم صبر آمد

سید مهدی موسوی — Wed, 16 Jan 2013 13:51:00 GMT

آمدم پیله به دورش بتنم صبر آمد
عطسه زد دکمه ای از پیرهنم، صبر آمد

آمدم پشت در و در زدم و گفت که کیست
خواستم زود بگویم که منم صبر آمد

نیت بوسه به لب داشتم اما چه کنم
گره افتاد به کار دهنم صبر آمد

دل به دیوانگی اش دادم و دیدم سخت است
قصد کردم که از او دل بکنم صبر آمد

تا که تصمیم گرفتم بت من خرد شود
از لب تیشه ی شیرین شکنم صبر امد

دست بردم که شبی خنجر زهرآگین را
آه بیرون بکشم از بدنم صبر امد

خدا کند که به دست نسیم نامه دهی

سید مهدی موسوی — Wed, 16 Jan 2013 13:49:00 GMT

خدا کند که به دست نسیم نامه دهی
به نامه های صمیمانه ات ادامه دهی

برای اینکه بدانند قدر اشک تو را
برآن شدی که به باران شناسنامه دهی

بهای موی بلندت نوازش است و سزاست
به نیت صله، تابی به این چکامه دهی

در آستانه ی بازار مصر می ارزد
که جام لب زده را در ازای جامه دهی

بساط عیش و جنون پهن می شود تو اگر
به پنج گانه ی دل وعده ی اقامه دهی

ای تیـــغ ! پا برهنـــــه بیا رو بـــــروی من ...

سید مهدی موسوی — Sun, 06 Jan 2013 15:01:00 GMT

ای تیـــغ ! پا برهنـــــه بیا رو بـــــروی من

حاجــــت به استخــــاره ندارد گلـــوی من

خـون مــــــرا بریـــــز و مــــرا سربلنــــد کن

دامــــن مـزن به ریخـتـــــــن آبـــــروی مـن

لب ، سرخ کن به خون من ای تیغ تا دمی

کامــــی بگیـــرد ار لــــب تـــــــو آرزوی مــن

بر پیکـــــرم فـرود بیـــــا سـرکشــــی مکـــــن

زانــــوی احتـــــــــرام بزن پیــــــــــش روی من

بشکــــن سفال جســـــم مرا زود تر کـــه جان

چون مِــــی ، نفس نفس نزند در سبــوی من

فرق مــــــرا تــو مســـــح بکــــــش با اشاره ای

مگـــــذار نــــاتمــــــام بمـــانـــــــد وضــــوی من